• کدخبر: 19950
  • انتشار خبر: ۸:۵۱ ق.ظ - شنبه ۱۳۹۶/۱۰/۲
  • چاپ خبر
چرا شنبه‌گریز شده ایم؟

غول شنبه!

به راستی چه شده است که همه ما شنبه‌گریز شده ایم و دیگر شنبه برایمان دوست داشتنی نیست؟ حال آنکه در گذشته های نه چندان، همه لذت می‌بردند از آمدن شنبه، پدرانمان با عشق به دنبال رزق و روزی حلال می رفتند و…

کاشان اول، هانیه انصاری نژاد/ به گمانم تا الان متوجه شده اید که مدتی است در فضای مجازی مد شده است درباره شنبه ها بدگویی شود، نه یکشنبه و یا سه شنبه، فقط شنبه.

از شاگرد دبستانی گرفته تا دانشجوها و آنهایی که کار یومیه دارند و کارمندان دولت، همه به نحوی از غول شاخدار شنبه ناراضی هستند و حس نابرابری در برابر آن دارند.

انواع و اقسام جک ها و بی لطفی ها را نسبت به روز شنبه روا می دارند و دائما می نالند که چرا فردا شنبه است.

گاهی مشاهده شده که نسبت به روزهای بعد از تعطیلات رسمی هم، همان حس شنبه همیشگی را دارند، همان قدر نفرت انگیز و دوست‌نداشتنی.

حال آنکه وقتی در روایات و احادیث ائمه اطهار سیر می‌کنیم، متوجه می شویم روز اول هفته برای گذشتگان و معصومین بسیار حائز اهمیت بوده است. همان‌طور که در حدیثی از پیامبر اکرم (ص) نقل شده است: «خدایا! در صبحگاهان امت من در روز شنبه و پنج‌شنبه برکت قرار ده!»

از سوی دیگر، ایام و روزهای هفته کنایه از امامان است و روز شنبه متعلق به رسول خدا (ص) می باشد. در حدیث دیگری از حضرت محمد (ص) آمده است که «با روزها دشمنی نکنید که با شما دشمنی می‌کنند.» این بدین معناست که در روز قیامت صاحبان روزها به دادخواهی در برابرتان قیام خواهند کرد.

به گذشته ها که فکر می کنم به خاطر می آورم پدرم و تمام مردهای اطرافم با تلاشی غیر قابل وصف کار می‌کردند تا به روز جمعه برسند و یک روز با خانواده باشند، تفریح کنند و صله ارحام را به جا آورند. اما الان که شنبه ها مغضوب همگان است، وضعیت جمعه ها که روز قبل از روز مورد غضب می باشد، معلوم است.

روزهای جمعه تا قبل از ظهر می خوابند و سپس با صورتی نشسته گوشی به دست، در دنیای مجازی غرق می‌شوند. دورهمی های فامیلی را در شبکه های اجتماعی انجام می دهند، بدون آنکه لذتی از دور هم بودن با خانواده برده باشند، در فکر فردایی هستند که «شنبه» است، به غروب جمعه که نزدیک تر می شوند، غم عالم بر دلشان تلنبار می شود. با عالم و آدم سر جنگ بر می‌دارند و کشتی‌هاشان را غرق می‌کنند و سگرمه هایشان را در هم می‌کشند، چرا که شنبه عبوس از رگ گردن به آنها نزدیک تر می شود. از صدای شنیدن آلارم گوشی هاشان متنفرند و دلشان میخواهد شنبه از بنیان ویران شود. حال آنکه در گذشته های نه چندان دور مثلا ده، بیست سال پیش، همه لذت می‌بردند از آمدن شنبه، از پی جمعه. پدرانمان با عشق به دنبال رزق و روزی حلال می رفتند و دانش آموزها و دانشجوها با هیجان به دنبال درس و کلاس و دانشگاه.

به راستی چه شده است که همه ما شنبه‌گریز شده ایم و دیگر شنبه برایمان دوست داشتنی نیست؟
آیا دست های پشت پرده در کارند تا با القای این بار منفی بر اذهان عموم، فکرشان را دچار رخوت و خمودگی کنند و ریشه نیل به اهدافشان، چه فردی و چه اجتماعی را بخشکانند و یا این حرف توجیهی است بر تنبلی ما که در قالب نفرت از شنبه ها پدیدار گشته است.

انتهای پیام/

درج دیدگاه

نظرسنجی

در حال حاضر نظرسنجی نداریم.

جستجو

آخرین اخبار

khabarkhoon.com